Pahinga muna…

Tatlong araw na ako pabalik-balik sa ospital. Tatlong beses na pinaulit-ulit ang x-ray, at kapag tinatanong ko ang mga bobong staff ng private hospital dito kung bakit nagtagal ng ganito, wala naman matinong maisagot sa akin. Laging sinasabi na kausapin ko raw ang doktor, at kapag hinahanap ko naman ang doktor na nag-request ng paulit-ulit na x-ray, lagi naman wala at balikan ko na lang daw kinabukasan.

Normal naman ang resulta ng aking medical tests. Ang isang medyo sumablay ay yung x-ray nga. Tanda ko pa noong isang taon, wala naman ako naging problema sa x-ray, kahit ilan taon na akong naninigarilyo ok pa rin ang baga ko. Ang pinagtataka ko lang, bakit sa loob ng isang taon eh biglang bumulaga sa medical report ko ito:

Yan ang dahilan kung bakit hindi ako makapag-renew ng working documents. Kailangan daw na alamin pa ng maayos kung ano talaga ito, at kung magiging sagabal sa aking trabaho. Logic tells me this is something I shouldn’t be worried at all. “MILD” eh di ba? Pero teka kung mild, eh bakit 3 days na hindi pa rin ako makakuha ng clearance??

Nag-desisyon ako na alamin sa sarili ko kung ano ba talaga ang maaring kinahaharap kong sakit, kung may sakit nga ba ako o wala, kung gaano kalala ito at kung dapat ba akong kabahan..

Punyeta wala akong makitang maayos na kasagutan sa internet tungkol sa ‘Fibrotic Change’ at ang pinakamalapit na eh yung “Pulmonary Fibrosis”. Nakupow, kung pareho yun, ito na yata ang simula ng katapusan ko. Base sa aking mga nabasa, hindi lang daw smoking ang cause nito. Exposure to bacteria, dust at harmful chemicals. Naku, eh di ba yan ang nature ng trabaho ko? Ang magababad sa araw at suminghot ng kung anu-anong bagay. At hindi raw basta basta nagagamot ang sakit na ito, at ang pinaka da best na lunas eh lung transplant. Bwahahahaha! San ako kukuha ng donor?? At maging successful man ang transplant, meron akong 2-3 years para mabuhay. Ayus! Tapos ang maliligayang araw ko.

Pero seryoso, hindi naman ako sigurado kung yung resulta ko nga eh pareho ng lintek na Fibrosis na yan. Dahil babalik na naman ako bukas para sa isa pang opinyon ng ibang doktor. At sigurado ako na paiikutin lang ulit ako nun, at pababalikin ulit kinabukasan. Gusto ko ng malaman kung ano ba talaga ito, dahil sa buong buhay ko, ngayon lang ako kinabahan ng todo. Hindi para sa sarili ko, kundi para sa mga mahal sa buhay.

At hindi ko yata kayang tanggapin na kung sakali mang tama ang aking hinala, eh ganito na lang matatapos ang buhay ko. Ayokong mawala sa mundo dahil sa sakit. Korny! Umaasa pa rin ako na kung magdedesiyon si Lord na kukunin na nya ako, yung tipong dramatic at astigin naman ang dating. Yung tipong “killed in a drive by shooting while protecting an innocent bystander” o kaya “killed in a shootout with lawless elements, trying to protect life and property”, yung ganun. Pero hindi pa ngayon! Bata pa ako at mas lalong bata pa ang anak ko.

Pahinga muna ako sa blogging. Sisilip-silip ako dito paminsan minsan, pero wag nyo munang asahan na may bago akong entry. Nakukulta ang utak ko. Kailangan ihanda ko muna ang sarili ko sa haharapin ko bukas, at sa mga susunod pa na araw…

Kailangan ko din ng pagmamahal

May halos tatlong taon na rin pala ako sa blogging. Dalawang taon sa Xanga, Friendster at Blogspot, at mag-iisang taon na sa WordPress. Madami na rin akong nakilala, nakasalamuha at naging kaibigan pero hindi sapat ang pagmamahal na nararamdaman ko galing sa inyo. Kulang ang papuri sa comments, ang parangal sa ibang blogs at forum.. Yoko ng puro salita! Kailangan ko ng pruweba!

At tulad ni Jon Cabron, kailangan ko rin maramdaman na mahal nyo ako! Malapit na rin kasi ang birthday ko, sa July 19. Naisip ko na rin ito matagal na, kaso mo naunahan ako gawin ni Jon dahil nauna birthday nya.

Hindi bale nang maging gaya-gaya sa mata ng iba, pero wala akong magagawa. Kailangan kong gawin ito para patunayan sa sarili ko na kahit paano eh sikat ako wahahahaha! Pero seryoso, matutuwa ako kapag napaunlakan nyo ako dito sa aking ipagagawa.

Simple lang naman eh. Send me a photo of yourself na may hawak na papel na may nakasulat na “Happy bday Az!”, o kaya “I heart U Azrael!”, o kaya “Az may kambal ka ba??”, yun lang.. Ipadala ang litrato sa azrael.666@gmail.com.

Use your imagination. Hindi naman kailangan na sa papel lang nakasulat. Pwede kahit saan basta ang mensahe ay para sa akin.

Pwedeng group shot ng inyong mga drinking buddies, tapos may placard kayong hawak na nakasulat, “Az, tagay na!”, o kaya pwedeng magpagawa kayo ng poster tapos magpa-picture kayo na niroromansa yung poster, o kaya magpagawa kayo ng bandera, tapos ibalot nyo ito sa hubad nyong katawan, o kaya mag-party kayo sa bahay na ang sounds eh yung mga mix ko, tapos isama nyo pa ang lima sa mga ka-partyhan nyo at magpalitrato ng may tig-isang letra ng pangalan ko na nakasulat sa mga noo nyo, o kaya padalhan nyo ako ng scandal pic nyo ng bf nyo, tapos nakasulat sa likod ng bf nyo pangalan ko, o kaya sulatan nyo ang mga tyan nyo ng “Az, please come home!” tapos may kasamang arrow na nakaturo sa ibaba, o kaya may tattoo sa pwet nyo na ang nakatatak ay “Just do it!” ganun lang. Simple di ba??

Ayoko na sana ituloy ito, pero sa dinami-dami ng nagmamahal sa akin, gusto kong malaman kung sino ang totoo at sino ang huwad! Kaya ano pa ang hihihintay nyo?, simulan na! Ngayon pa lang magpadala na kayo ng pic! Meron kayong mahigit dalawang buwan para gawin ito. Hindi ito pwersahan. Pero hindi ko rin pepwersahin ang sarili ko na maging kaibigan kayo kapag hindi nyo ako pinaunlakan!

Paalala: Hindi porke’t sinabi ko na birthday ko sa JULY 19 eh sa mismong araw na ‘yun kayo magpapadala ng pic. Pwede na ngayon pa lang! Para mapaghandaan ko ng mabuti, at magawan ng isang cute na entry. Tandaan ang famous words of wisdom ni AZRAEL…

“The early bird catches the worm, because it’s the thought that counts!” lols

Turning Japanese

I got tagged by LIMEGEMINI. Mabilisan na tag response ito. Madali lang kasi. Alam nyo naman ako mabilis pa sa alas-kwatro sa pagpatol sa tag na hindi na kailangang pag-isipan nyahahaha!

Pero bukod sa pagpatol sa tag, alam nyo ba na ang pinakapaborito kong klase ng pagkain ay Japanese? Ramen, Tempura, Sushi, Udon, Tofu, Sashimi, Donburi, Yakitori, Gyoza, Sukiyaki at kung anu-ano pa. Name it, I’ve tried it all (I think), and I love ‘em! At magaling din ako sa chopsticks!

At noong bata pa ako (mga isang taon pa lang ang nakakalipas), at mahilig pa ako maglaro ng Playstation, ang mga paborito kong games ay ang mga gawa ng mga hapon. Final Fantasy 7 & 8, Biohazard (Resident Evil sa English Version) are some of my favorites.

At sabi ng nanay ko, noong maputi pa daw ako, minsan mukha akong hapon o kaya intsik dahil may pagkasingkit ang mata ko. Noon yun, ngayon mukha na akong amerikano.. Na egoy! Bwahahaha!

Meron din akong brand loyalty pagdating sa Electronics. Canon sa camera at camcorder, Sony sa TV, stereo at gaming platform, at Toshiba sa laptop. Eh pano naman kasi, mga hapon talaga ang numero uno pagdating sa mga yan.

Minsan ko ng na-imagine na hapon ako at naisip ko lang naman, ang lakas siguro ng arrive ko kung pinaghalong Ryu ng Streetfighter ang katawan ko, Squall ng Final Fantasy 8 ang mukha ko, at ang ugali ko naman ay kay Sepiroth ng Final Fantasy 7. ASTIG!!!

At ang dami ko ng sinabi dahil umiral na naman ang aking pagiging makwento. Tama na nga at balikan na natin ang tag.

Ever wondered what your Japanese name is? Wonder no more, for this tag will give u a cool Japanese name!

————————————————————–

For the instructions, add your name on the list and simply spell out your name using the given Japanese letter- translations below. Tag six of your friends and inform them of the tag. Have fun.

TRANSLATION:

A - ka     G - ji      M - rin      S - ari      Y - fu

B - tu      H - ri      N - to      T - chi      Z - zi

C - mi     I - ki      O - mo     U - do

D - te      J - zu     P - no       V - ru

E - ku     K - me    Q - ke      W - mei

F - lu      L - ta      R - shi      X - na

————————————————————–

Ang my Japanese name is……

ROBIN - SHIMOTUKITO!!!

Ambantot ampft!

Isa pa..

AZRAEL - KAZISHIKAKUTA!

Parang anime ng isang tutang malnourished na puro garapata bwahahahaha!

I’m not passing this tag to a particular person/group of persons. Kung sino ang may gusto, hala sige BANATTTT!!

SAYONARA!

Huli man daw at magaling, magaling pa rin (updated)

Naalimpungatan ako sa pagtulog kanina. Pagkatapos kumain ng tanghalian, imbes na humarap sa PC, minabuti kong magpahinga na lang. Napasarap ang tulog ko ng hapon, pero bigla akong bumalikwas sa pagkakahiga ng naalala ko na may importanteng kaganapan pala ngayong araw na ito.

May 6, 2008 - eksaktong 10 months na pala si AILA!!

Sorry anak! Buti na lang naihabol ko pa at nakatawag pa ako sayo. Hindi mo man maintindihan ang pinagsasasabi ko kanina sa fone dahil baby ka pa, ang importante hindi ako nakalimot at narinig mo pa rin ang boses ng daddy mo na baliw na baliw sayo. Promise my ‘lil princess, sa first birthday mo sa July 6 all out tayo!

Happy 10 months MARIA AILA YSABELLE!

more pics of my prinsesita!

My bloghopping habits tell me who I am

Minsan ko nang ikinumpara ang aking habits pagdating sa bloghopping at sa totoong buhay. Nasabi ko sa sarili ko, “aba, ganitong ganito ako ah!”

Hayaan nyong i-share ko ang ilan kong nakaugalian na, mula ng nagsimula akong mag-blog. Malaki talaga ang pinagkapareho sa ugali ko sa totoong buhay.

Bloghopping habit no. 1: Hindi ako mahilig mag blog-hop. Bihira nyo akong makikita na nag-gagala sa mga blogs at sumisilip sa mga bagong entries. Mas pinipili ko pa na tumambay sa sarili kong blog at doon maghintay ng mga komento, at makipagkulitan sa mga mambabasa.

In real life: Hindi ako mahilig gumimik. Bihira akong makikitang nasa labas ng aking comfort zone, at nakikisalamuha. Mas gusto ko pang nasa bahay lang, naghihintay na puntahan ng mga kaibigan at doon makipagkulitan.

Bloghopping habit no. 2: Kapag dumarating naman ang oras na may gana akong mag bloghop, ang kalimitang pinupuntahan ko ay ang mga blog na nakasanayan ko ng basahin. Kahit na hindi naman ganun kaganda sa paningin ng iba ang ilan sa blogs na ‘yan, hindi nagiging dahilan yan para hindi ko na balikan ang mga nakagawian na.

In real life: Kapag may gana ako lumabas at gumimik, hindi ako mahilig mag-eksperimento. Kung ano ang mga lugar na nakasanayan ko ng puntahan, at nag-enjoy naman ako kahit paano, asahan nyong lagi ko yang babalik-balikan. Halimbawa, may bagong club o bar na pinagkakaguluhan ng lahat, mas pipiliin ko pa na tumambay sa isang lugar na at home na ako.

Bloghopping habit no. 3: Sa mga oras na gumagala ako sa blogosphere at nakakarating sa kung saan saang blogs. hindi ako mahilig mag-iwan ng komento kahit na ang nababasa ko ay may katuturan. I consider myself a lurker. Mas gusto kong magbasa muna at maghintay ng tamang pagkakataon para mag-iwan ng bakas.

In real life: Kapag nakarating ako sa mga lugar na bago at hindi pamilyar sa akin, tahimik lang ako. Hindi ko nakaugalian na basta basta na lang makisalamuha sa mga tao. Mas pinipili ko pang magmasid muna, at pakiramdaman ang aking paligid bago ako gumawa ng hakbang, at ipakilala ang sarili sa mga interesadong makilala ako.

Bloghopping habit no. 4: Kapag may nakita akong isang blog na akma sa aking panlasa, nagpapakila ako ng maayos at kahit na walang sabi sabi, automatic na add na agad yan sa aking blogroll na hindi naghihintay ng kapalit. Bihira akong matuwa sa mga blogs ng ibang tao, lalo na ang mga bagong kilala pero kapag nangyari naman yan, ako ang unang nagbibitaw ng papuri.

In real life: Kapag may nakilala akong tao, at medyo ok naman ito sa pag-uugali at pananaw sa mga bagay-bagay, hindi na kailangan pa ng formal na pakikipagkilala. Bihira akong matuwa sa tao, at kapag nagyari yan, ako na mismo ang unang lumalapit, nakikipag-kamay, at nag-aalay ng pagkakaibigan. Mahilig din akong magbigay ng papuri at masyado akong ‘vocal’ sa mga bagay na ‘yan.

Bloghopping habit no. 5: Hindi ko type na bumisita sa blogs na puro advertisement at kung anu-anong borloloy ang nakalagay sa lahat ng sulok. Unang una, sa sobrang dami ng palamuti, bumabagal ang pag-browse ko at ayokong ayoko sa lahat ng kabagalan. Pangalawa, naniniwala ako na ang isang blog ay ‘reflection’ ng may ari nito. Kapag ang isang blog ay halo-halo ang mababasa mo, na tipong ang latest entry ay tungkol sa pagiging emo, at ang sinundan naman nito ay ay isang paid-post tungkol sa kung paano mapapasaya ang isang party with the appearance of ‘the boyoyong clowns’ at may link pa sa website nila bilang endorsement, sinasabi ko sa sarili ko na hindi dapat sineseryoso ang blog na ito.

In real life: Wala akong ganang makipagusap sa mga taong halo-halo ang takbo ng utak. kapag ang isang usapan ay sinimulan ng kaseryosohan, at sa isang iglap nauwi sa tsismisan at kung anu-anong usapang hindi naman ako maka-relate at ayokong maka-relate, tinatapos ko na ang diskusyon at gumagawa ng alibi para iwasan ang taong ito pang-habambuhay. Nakokornihan ako sa mga taong pilit ang pagpapatawa, mahilig sa tsismis, nakikisakay sa “IN”, at kung manamit eh akala mong kasama sa santacruzan pero nasa loob lang naman ng bahay. At hindi rin ako natutuwa sa mga taong pagkapasok mo pa lang sa bahay, at hindi ka pa nakakaupo eh aalukin ka agad ng pension plan, sara lee, pautang na appliances, 5-6, at kung anu-ano pang pagkakakitaan. Nagpunta ako sa bahay mo para makipag-usap ng maayos, makipagkwentuhan, makipagkulitan pero kung pagkakaperahan mo lang ako, mabuti pang magtayo ka na lang ng stall sa palengke at doon siguradong pupuntahan kita kapag kailangan ko ng bumili ng rekados para sa aking lulutuin na chopsuey.

Bloghopping habit no. 6: Kapag may isang pagkakamali ang isang kaibigang blogger, at lalo na kung naging dahilan ito para uminit ang ulo ko ng todo, asahan nyong hindi ko na babalikan pa ang blog ng tao na yan. At kasabay nyan ang pagbura sa aking blogroll.

In real life: Kapag ang isang kaibigan ay gumawa ng isang matinding kasalanan, madali lang para sa akin ang talikuran ang pinagsamahan. Ni minsan hindi ko pinaghinayangan ang pagkawala ng isang kaibigan at ang katwiran ko, “naturinangan kang kaibigan, pero nagawa mo akong kalabanin at galitin? Hindi kita kailangan at dyan ka na tangna mo”

Magkakaiba tayo ng ugali pagdating sa bloghopping, at lalo na sa totoong buhay. Kaya wag nyong mamasamain kung medyo tinaman kayo sa mga sinabi ko. Hindi rin kayo obligado na seryosohin ang blog entry na ito, dahil sa totoo lang, ako lang naman ang seryoso sa mga pinagsasabi ko.

Yan kayo. Ito ako. Magkakaiba tayo.